ความทรงจำที่หายไป

ระหว่างที่ได้กลับมาที่ชะอำ ก็มีแต่งาน งาน และงาน เวลาดิ้งแทบไม่มี

ทำให้ผมนึกได้ว่าลืมใครบางคนไว้ข้างหลัง เฮ้อ... ไม่ได้โทรหาเธอเลย เป็นไงบ้างก็ไม่รู้ วันนี้คงต้องโทรหาหน่อยแล้วละว่าเธอเป็นไงบ้าง อยากรู้จังอารมณ์ของเธอตอนที่รับโทรศัพท์จะเป็นไง เดาไม่ออกเลยจริง ๆ จะเฉย ๆ หรือน้อยใจ แต่น่าจะเป็นอันแรกมากว่ามั้ง แต่ก็คิดถึงเธอเหมือนกัน ผมนี่แย่จริง ๆ เวลาทำงานไม่ลืมหูลืมตานึกถึงใคร อาจจะเป็นเพราะคืนนั้นที่ได้คุยกับเธอในตอนที่ไปซื้อของที่ Lotus แล้วเธอพูดอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ผมเองก็รู้สึกท้อแท้เหมือนกัน แต่ก็ยังปากแข็งยืนกานว่าจะยังอยู่ข้าง ๆ เธอต่อไป จนกว่าเธอจะมองเห็น แต่ถึงตอนนี้มันรู้สึกแตกต่างออกไปจากความรู้สึกในวันนั้นจริง ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คงเป็นเพราะว่าผมไม่ชอบ กับความรู้สึกพวกนี้ เป็นความรู้สึกที่ทำให้ผมเองรู้สึกว่าต้องการเอาชนะ เพราะรู้นิสัยตัวเองดีว่าถ้าเอาชนะ มันจะไม่เกิดความรัก หรือความรู้สึกห่วงใยใด ๆ ขึ้นมาเลย มันจะเป็นแค่ความสะใจ สมใจที่ได้ทำให้มันเกิดขึ้นและชนะใจเธอมากกว่า ถึงต้องดึงตัวเองออกมาห่างแบบนี้ แต่ก็บอกเธอไปแล้วเหมือนกันกับความรู้สึกที่พูดถึงเมื่อสักครู่นี้ เฮ้อ... ถอนหายใจอีกครั้ง

ทำไมชีวิตคนเรามันยากจัง